กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผูกมัดระบบบริหารโรงเตี๊ยม
“เถ้าแก่โรงเตี๊ยมน่าสงสารจริง ๆ ขนาดชีวิตยังรักษาไว้ไม่ได้เลย”
“เดี๋ยวสิ พวกแกจะสู้กันก็สู้ไปสิ จะไปคว่ำแผงพ่อค้าเขาทำไมกัน พ่อค้าเร่ทำผิดอะไรด้วยเนี่ย”
“อ๊ะ ม้าออกจะน่ารักขนาดนั้น ทำไมต้องไปหักขามันด้วยเล่า”
ลู่เจี้ยนเวยกอดหมอนอิงไว้แน่น แสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้า จนกระทั่งเห็นตัวเอกกับตัวร้ายสู้กันแล้วทำร้ายชาวบ้านผู้บริสุทธิ์อีกรอบ เธอก็กดปิดกากบาทด้วยความหงุดหงิด
เรื่องบ้าอะไรเนี่ย!
เพื่อนสนิทส่งข้อความมาพอดีว่า 'ซีรีส์ที่ฉันแนะนำให้ดูหรือยัง สนุกมากเลยใช่ไหม พระเอกหล่อสุด ๆ ไปเลยใช่ปะ'
ลู่เจี้ยนเวยพิมพ์ตอบไปว่า '...ไม่ได้ดูละเอียดหรอก แค่รู้สึกว่าชาวบ้านที่โดนลูกหลงน่าสงสารมาก'
เพื่อน: '???'
เพื่อน: 'เธอโฟกัสผิดจุดไปหน่อยไหมเนี่ย'