เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 353 สนทนากับเทพ
การบำเพ็ญเพียรไม่เคยรู้เวลา ความเปล่าเปลี่ยวเดียวดายและความเงียบเหงาต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ
ภายในเรือนพัก เย่เฉินโคจรเคล็ดวิชาไท่ซวีกลืนกินปฐมธาตุ ราวกับสัตว์ร้ายในสายน้ำหลากที่คอยกลืนกินพลังวิญญาณทุกอย่าง หลังขัดเกลารากวิญญาณเบญจธาตุแล้ว ก็ไหลรินเข้าสู่แก่นทองคำที่ดูราวกับหลุมไร้ก้น
แก่นทองคำมีไอหมอกสีม่วงลอยวน เสียงฟ้าร้องดังกังวานคล้ายมังกรคำรามพยัคฆ์แผดร้อง พลังวิญญาณอันเปี่ยมล้นซัดสาดดั่งแม่น้ำและท้องทะเล
ชั่วพริบตานั้น แสงเทพแห่งชีวิตสายหนึ่งก็ผุดขึ้นตรงหว่างคิ้วของเย่เฉิน ดอกบัวขาวชำระโลกผุดขึ้นมาจากทะเลสำนึก ใบบัวดุจกระจกแก้ว ผิวหน้าเปล่งประกายแสงเต๋าแต่กำเนิด
เมื่อแสงเทพแห่งชีวิตไหลเข้าไปหลอมรวม กลีบบัวอีกกลีบก็ค่อยๆ คลี่บานออก ปลดปล่อยเพลิงกรรมสีน้ำเงินครามออกมาสายหนึ่ง แม้เย่เฉินจะสัมผัสได้เพียงนิดเดียว ขนทั่วร่างก็ลุกชันขึ้นมาทันที ต้องรับมืออย่างระมัดระวัง