เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 336 บุปผาเมฆา
วันรุ่งขึ้น
เย่เฉินตื่นจากการหลับลึก แล้วมองไปทางหลานลั่วสุ่ยที่นอนหลับอยู่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ
นางหนุนแขนเขาหลับสบาย ขนตายาวทอดลงมา ปลายงอนขึ้นเล็กน้อยเหมือนผีเสื้อปีกบางที่หุบปีกพักผ่อน
แสงวิญญาณอุ่นซ่านโปรยลงมาจากเพดานถ้ำ ทาบลงบนแก้มนวลอย่างแผ่วเบา กลายเป็นม่านหมอกสีทองเนื้อละเอียดที่ไหลเวียน แสงสว่างกระเพื่อมเป็นระลอกคล้ายเกลียวคลื่นผืนเล็กที่ค่อยๆ พัดผ่าน
ภายในถ้ำเงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอของคนทั้งสองที่ดังสะท้อนเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ
สายตาของเย่เฉินค่อยๆ เลื่อนต่ำลง บรรยากาศงดงามเย้ายวนจนแทบจะห้ามใจไว้ไม่อยู่
เสื้อผ้ารอบเตียงนอนร่วงกระจัดกระจาย กระโปรงยาวและชุดแพรพาดระเกะระกะไปหมด
เห็นได้ชัดว่าหลานลั่วสุ่ยเป็นเหมือนปลาหมึกตัวติดคน กอดรัดเขาไว้แน่นไปทั้งร่าง ที่มุมปากยังมีคราบน้ำลายใสๆ ไหลเยิ้มออกมานิดหนึ่ง เขาจึงยังทำใจปลุกนางไม่ลง
เอ๊ะ?