เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 ทัณฑ์อสนีหลอมแก่นทองคำ บรรลุแจ้งสัจธรรมแห่งมรรคา
จุดตันเถียนของเย่เฉินราวกับหลุมดำ กลืนกินปราณวิญญาณฟ้าดิน จุดตันเถียนบีบอัดและควบแน่นไม่หยุดหย่อน กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ความต่างระหว่างขอบเขตสร้างรากฐานกับขอบเขตแก่นทองคำนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ขอบเขตสร้างรากฐานคือการหลุดพ้นจากกายเนื้อปุถุชน ทว่าสุดท้ายก็ยังอยู่ในระดับผู้บำเพ็ญที่เป็นปุถุชน ขอบเขตสร้างรากฐานคือการเก็บสะสมพลังวิญญาณไว้ในจุดตันเถียน แต่การควบแน่นเป็นแก่นทองคำคือการก้าวกระโดดข้ามขั้นของชีวิต แก่นแท้ของแก่นทองคำคือการหล่อหลอมขุมพลังงานหลักที่ไม่เหือดแห้ง เปรียบเทียบกันไม่ได้เลย
ส่วนการสร้างรากฐานแห่งมรรคาฟ้า ทำให้พื้นที่จุดตันเถียน ความบริสุทธิ์ของของเหลววิญญาณ และความแข็งแกร่งของรากฐานมรรคาเหนือล้ำกว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานคนอื่นไกลลิบ ความยากในการทะลวงสู่ขอบเขตแก่นทองคำจึงทวีคูณขึ้นเป็นเงาตามตัว จากอดีตสู่ปัจจุบันมีเพียงศิษย์แกนนำของมหาสำนักเท่านั้นที่กล้าเสี่ยงหลอมแก่นทองคำคุณภาพสูง หากล้มเหลว อย่างเบาคือตบะถดถอย อย่างหนักคือร่างแหลกดับสลาย และความยากของแก่นทองคำชั้นเลิศ ก็คือจุดสูงสุดที่ผู้บำเพ็ญใฝ่ฝันมาแต่โบราณกาล
“ยังไม่พอ”
เย่เฉินอ้าปาก กลืนเม็ดยาไท่ซ่างเสวียนหลิงลงคอ ยาเปลี่ยนเป็นพลังโอสถอันบ้าคลั่งในพริบตา พุ่งกระแทกทั่วร่างและกระดูกทั้งร้อย แก่นสาร พลังปราณ และจิตวิญญาณทั้งสามสิ่งยกระดับอย่างรุนแรง ระลอกคลื่นปราณวิญญาณในถ้ำบำเพ็ญซัดสาด พลังกลืนกินอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไป