เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ทางขาดสะบั้น
แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบทับยอดเขาหลิงจั้ง ประดุจละอองทองส้มปนแดงแต่งแต้มแมกไม้ในขุนเขา ส่องแผ่นหยกเขียวจนเปล่งประกายฉ่ำวาว
เย่เฉินก้าวเดินเอื่อยๆ ไปตามทางสายโบราณคดเคี้ยว มุ่งหน้าสู่ถ้ำพำนักของเจียงอวี่เวยอย่างไม่รีบร้อน
ชีพจรวิญญาณชั้นเลิศมีค่าจนประเมินมิได้ ยามนี้เขาขาดแคลนทรัพยากร ทั้งศิลาวิญญาณและโอสถล้วนเป็นสิ่งที่เขาต้องการ แต่ตราประทับวิญญาณของไอ้เฒ่าหลิงยวนมิใช่เรื่องง่ายที่จะลบล้าง ซ้ำตอนนี้ยังสะกดผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตแปรวิญญาณแห่งสำนักยินศพไว้อีกคน แม้ดวงวิญญาณของนางจะอ่อนแอ ทว่าสายตาและความรอบรู้กลับเหนือกว่าเขามากนัก
“สหายหาน ตอนข้าสิ้นชีพ ได้ซ่อนสมบัติทั้งตัวไว้ที่เขาจื่อหลง รอยต่อระหว่างจงโจวกับตงโจว มีทรัพยากรเหล่านั้นแล้ว เจ้าก็มิต้องมานั่งกังวลเรื่องศิลาวิญญาณกับโอสถอีก”