เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 256 พบพานเมฆาครามอีกครั้ง
เมฆครึ้มลอยผ่านท้องฟ้า เม็ดฝนประปรายโปรยปรายลงมา
เย่เฉินไร้ความรู้สึกบนใบหน้า ยืนนิ่งราวกับรูปสลักหิน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อยขยับแขนเหมือนหุ่นยนต์ ใช้กระบวยเหล็กตักน้ำข้าวต้มจนเต็มชามบิ่น
แล้วพูดเสียงเรียบ “คนต่อไป”
น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบ คล้ายไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ย
สายตานับสิบคู่ใต้เพิงหญ้าฉายแววผิดหวังและตื่นตระหนก เพียงครู่เดียว เสียงสะอึกสะอื้นก็ดังระงมขึ้นทีละคน
ไม่นาน ทุกคนก็จำต้องเผชิญหน้ากับความจริง สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดและความอยากมีชีวิตอยู่บีบให้พวกนางต้องพยุงตัวลุกขึ้น กัดฟันสู้ต่อ แล้วฝืนกินน้ำข้าวต้มลงไปอีกชาม
ข้าวต้มสามหม้อใหญ่หมดเกลี้ยงลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของบางคนเริ่มมีเลือดฝาด และไม่มีใครคิดคาดหวังอะไรอีกต่อไป
หลังจากแจกข้าวต้มเสร็จ เย่เฉินก็หันไปมองอวี้หลาน “เจ้าเข้าไปในร้านขายยาในเมือง ไปซื้อเทียบยาแก้หวัดมาสักหน่อย”