กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 งูเหลือมเถาวัลย์
ท่ามกลางช่องว่างของแมกไม้เขียวชอุ่ม แสงวิญญาณสีทองเรื่อเรืองส่องลอดออกมาดุจเศษทองคำโปรยปราย ทาบลงบนใบหน้าของทุกคน
ชั่วขณะนั้นรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักเบาดังก้องสลับกันไปมา
แพะดำกระอักเลือด ตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เส้นทางวรยุทธของมันในแดนนี้บรรลุถึงขีดจำกัดแห่งกฎเกณฑ์แล้วแท้ๆ แต่กลับถูกหวดกระเด็นด้วยหอกเพียงทีเดียว เจ้าสัตว์สองเท้าตัวนี้มันร้ายกาจถึงขั้นไหนกันแน่
มิงก์ม่วงเอ่ยขึ้นว่า “เฮยซาน จินซือ ช่างเถอะน่า ไม่ได้เสียเวลาอะไรนักหนาหรอก”
พอพูดจบ มันก็หันไปมองเย่เฉิน “เจ้าแพะดำมันใจร้อนไปชั่ววูบ ก็แค่คิดอยากหนีออกจากแดนอับจน เจ้าไม่เห็นต้องลงมือหนักหน่วงขนาดนี้เลย”