เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 เจ้าเป็นเด็กดี
“พังแล้ว พังหมดแล้ว ฮ่าๆ... ไม่สิ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำนะ” ชายร่างกำยำคิ้วหนาแสยะยิ้มเยาะ แววตาฉายประกายดุดันเหี้ยมเกรียมขึ้นมา เขากลับหลังหันแล้วเดินไปทันที ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว ชั่วพริบตาก็วิ่งเตลิดออกจากบ่อนไป
“เหมือนเขาจะเป็นผู้อาวุโสของหอไป่เลี่ยนนี่นา ติดการพนันงอมแงม เอาศิลาวิญญาณระดับสูงมาเล่นพนัน คงไม่ใช่ว่าแอบเอาศิลาวิญญาณกองกลางของสำนักมาผลาญจนหมดเกลี้ยงหรอกนะ”
“ข้านึกออกแล้ว เป็นเขาจริงๆ ด้วย คราวนี้ฉิบหายแน่ ผู้บำเพ็ญขอบเขตกำเนิดทารกของหอไป่เลี่ยนจะยอมปล่อยเขาไว้ได้ยังไง เผลอๆ จะพลอยเดือดร้อนไปถึงตระกูลด้วย เฮ้อ”
“ผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำ ในแคว้นผู้บำเพ็ญเพียรเล็กๆ ก็ถือเป็นระดับบรรพชนแล้ว ขูดรีดกดขี่พวกผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างที่เป็นแรงงานที่ถูกใช้งานเยี่ยงสัตว์ ก็ยังใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ดี สงสัยคงเตรียมเผ่นหนีแล้วล่ะมั้ง”
“มันต้องหนีให้รอดด้วยถึงจะว่าไปอย่าง เจ้าคิดว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตกำเนิดทารกเขาไร้น้ำยาหรือไง ตำแหน่งสำคัญขนาดนี้จะไม่ทิ้งไม้เด็ดไว้จัดการได้ยังไง ข้าว่ารอดยากว่ะ”
ผู้คนต่างพากันซ้ำเติมอย่างสะใจ เรื่องไม่เกี่ยวกับตัวก็วางเฉยไม่สนใจ
เย่เฉินอาศัยจังหวะนั้นแวบตัวหายไป รีบเดินตามออกจากบ่อนทันที
พอก้าวพ้นบ่อนออกมา น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด เบ้าตารู้สึกปวดแสบปวดร้อนเหมือนมีเข็มเหล็กคอยทิ่มแทง