เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 ผู้บำเพ็ญเซียนถิ่นนี้ไร้มารยาทเกินไปแล้ว
เย่เฉินสังเกตเห็นความผิดปกติ ในหุบเขาหลงยวนมีผู้บำเพ็ญเพียรแห่ตามกันมากลุ่มแล้วกลุ่มเล่า ของล้ำค่าอย่างชะมดวัวราคาสูงลิ่ว คนแย่งชิงกันเพียบ พอเข้าไปในหุบเขาหลงยวนก็ไม่มีใครมานั่งรักษากฎกับเจ้าแล้ว พวกตนแค่ขอบเขตหลอมปราณขั้นสมบูรณ์สูงสุด ขณะที่หลายกลุ่มสมาชิกล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานกันทั้งนั้น วัวอสูรหกเขาตัวนี้ก็ถูกคนนับร้อยรุมตีจนตาย ไม่ได้พึ่งฝีมือพวกตนล้มมันเสียหน่อย ผู้บำเพ็ญเพียรเพื่อแย่งชิงทรัพยากรฝึกตนแล้ว เรื่องอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น
“พี่เฉิน เจ้าพูดถูกแล้ว” ไป๋จินเฉวียนเริ่มใจเย็นลง ตนเองโดนศิลาวิญญาณบังตาจนลืมไปว่าฝีมือตนในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียรพวกนี้อยู่รั้งท้ายสุด แต่การถูกคนอื่นแอบฮุบชะมดวัวไปก็ยังทำให้เขาแค้นใจจนสบถด่าไม่หยุด
ที่หอจุ้ยเซียน บนโต๊ะอาหารมีเนื้อวัวอสูรปรุงสุกส่งกลิ่นหอมฟุ้ง เนื้อวัวอสูรนี้มีสารวิญญาณแฝงอยู่เล็กน้อย มีประโยชน์ต่อการเคี่ยวกรำลมปราณและโลหิตรวมถึงเสริมสร้างรากฐานเป็นอย่างยิ่ง หากกินเป็นประจำจะช่วยเสริมรากฐานแห่งเต๋าให้แข็งแกร่ง ทั้งสองกินเนื้อวัวจนหมด รู้สึกว่าลมปราณและโลหิตทั่วร่างพลุ่งพล่าน สารวิญญาณชำระล้างรากฐานอย่างยอดเยี่ยม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมูลค่าของชะมดวัวก้อนนั้นเลย เย่เฉินเองก็รู้สึกว่าผู้บำเพ็ญเซียนถิ่นนี้ช่างไร้มารยาทเหลือเกิน แอบขโมยชะมดวัวไปหน้าตาเฉย ไม่รักษากฎเอาเสียเลย
เย่เฉินคิดว่าด้วยฝีมือของพวกตนสองคน หากบุ่มบ่ามเข้าไปลึกในหุบเขาหลงยวน คงอันตรายเกินไป