เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 คัมภีร์เจินอู่
สามวันต่อมา หลังปรับระดับพลังจนมั่นคงดีแล้ว
เย่เฉินจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย เก็บกวาดข้าวของ แล้วเหน็บถุงเก็บของไว้ที่เอว
ด้านนอกประตู หิมะโปรยปรายลงมาราวกับขนนก กองหิมะหนาหนักกดกิ่งไผ่จนค้อมเอียง สรรพสิ่งถูกย้อมด้วยสีเงินขาวโพลน เย่เฉินปิดประตูไม้ลงกลอนเรียบร้อย ก่อนจะกวาดตามองรอบตัวเป็นครั้งสุดท้าย
เขาเดินเหยียบหิมะมุ่งหน้าไปยังหอถ่ายทอดวิชา พอพ้นทางสายเล็กก็ผ่านลานศิษย์รับใช้ ท่ามกลางลมหนาวและหิมะโปรยก็ยังมีศิษย์รับใช้ฝึกซ้อมวิชาต่อสู้กันอยู่
นับแต่เย่เฉินเอาชนะหลี่หยวนไท่และตัดแขนไปข้างหนึ่ง จนทำลายเส้นทางสู่ความเป็นเซียนของอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็ถูกปลดจากตำแหน่งผู้ดูแลศิษย์รับใช้ด้วย จึงเคียดแค้นเขาเข้ากระดูกดำ เอาแต่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องเพื่อหวังจะทะลวงสู่ขอบเขตหลอมปราณขั้นห้าแล้วมาล้างแค้น
“นั่นมันเขาไม่ใช่เหรอ?!” ที่ลานกว้าง หลี่กว่างกับจ้าวถ่งกำลังประลองฝีมือกันอยู่ บังเอิญเหลือบไปเห็นเย่เฉินเดินมุ่งหน้าไปทางหอถ่ายทอดวิชา นับตั้งแต่หลี่หยวนไท่พ่ายแพ้ พวกเขาก็ไม่กล้าไปหาเรื่องเย่เฉินอีกเลย พอแผ่จิตสัมผัสออกไปตรวจดูตามสัญชาตญาณ สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไปทันที เพราะมองระดับพลังไม่ออก หรือว่าเขาจะทะลวงสู่ขอบเขตหลอมปราณขั้นห้าแล้วจริงๆ?!
เย่เฉินหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นว่าเป็นหลี่กว่างกับจ้าวถ่ง ทั้งสองคนยังคงอยู่ที่ขอบเขตหลอมปราณขั้นสี่
พอเขาแผ่จิตสัมผัสออกไปกดดัน ทั้งสองก็สะดุ้งตัวสั่นเหมือนถูกฟ้าผ่า รีบก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเขาอีก