เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 79 ถ้ำพำนักของคนรุ่นก่อน
โจวอวี้ไห่หน้าถอดสีด้วยความตกใจ ความเร็วที่น่ากลัวขนาดนี้ ไม่ใช่พลังฝีมือที่คนในขอบเขตหลอมปราณควรจะมีได้เลย จนเขาเผลอนึกไปเองว่าเย่เฉินเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานเสียอีก
แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือยันต์กรงขัง ชั่วพริบตานั้นเถาวัลย์มังกรขดก็แผ่เข้าคลุมร่างโจวอวี้ไห่ ล้อมตัวเขากับหลิวเหวินเจี๋ยเอาไว้ทันที
ยันต์ระดับกลาง!
โจวอวี้ไห่ตาเบิกโพลง รีบร้อนคุมกระบี่บินฟันทำลายเถาวัลย์มังกรขดอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมปราณช่วงต้น ลงมือไปแล้วแทบไม่ได้ผลอันใดเลย
เพียงชั่วครู่มือเท้าก็ถูกพันธนาการไว้แน่นหนา จนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
“ศิษย์น้องอย่าเพิ่งลงมือ ข้ามีศิลาวิญญาณ!”
โจวอวี้ไห่ชะเง้อคอตะโกนสุดเสียง ทว่าตรงหน้ากลับเป็นกระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งทะลุหน้าผากเขาไป กระบี่บินพุ่งทะลักออกไปพร้อมรูเลือด ร่างของโจวอวี้ไห่กระตุกอยู่สองสามครั้ง แล้วสิ้นใจลงตรงนั้น
หลิวเหวินเจี๋ยที่ถูกพันธนาการไว้หน้าซีดเผือด เอ่ยขอชีวิตด้วยเสียงสั่นเครือ “ศิษย์พี่เย่ ศิษย์พี่เย่ ท่านไว้ชีวิตข้าเถอะ ปล่อยข้าไปเถอะนะ ข้าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”