กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 430 แกเรียกสิ่งนี้ว่าซื่อจ้วนเฟิงเพียนงั้นหรือ?!
หมอกสีเทาหม่นอันไร้ขอบเขต ทุกหนทุกแห่งล้วนเผยให้เห็นถึงความกดดันและเงียบสงัด
ที่นี่ไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาและมิติ รอบด้านมีเพียงความว่างเปล่า มีเพียงความโกลาหลอันเป็นนิรันดร์ที่ค่อย ๆ คืบคลาน
ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ราวกับแม้แต่แสงสว่างก็จะถูกกลืนกิน ร่างเล็กจ้อยสองร่างกำลังลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
ซึ่งก็คือลู่เซิ่งกับเติ้งเจี้ยนซินที่เพิ่งหนีรอดออกมาจากโลกฟองสบู่ที่แตกสลาย
ลู่เซิ่งยืนไพล่หลัง
เขาไม่ได้จงใจปล่อยกลิ่นอายออกมา แต่รอบกายกลับมีวงแสงสีทองจาง ๆ ลอยวนอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ ห่อหุ้มเขาและเติ้งเจี้ยนซินเอาไว้