กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 396 อัจฉริยะจางต้าเป้า
ลู่เซิ่งหันกลับมา มองไปยังซากปรักหักพังของดาวมารหินที่ลอยเคว้งอยู่ในอวกาศ
แม้ว่าดวงดาวจะระเบิดไปแล้ว
แต่ท้ายที่สุดมันก็คือการสะสมนับหมื่นปีของเผ่าพันธุ์ระดับสูง
ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้ยังคงมีแสงของวิเศษนับไม่ถ้วนเปล่งประกายอยู่
บางชิ้นคืออาวุธเทพที่ไม่อาจทำลายได้ในคลังสมบัติของเผ่ามารหิน บางชิ้นคือแกนกลางสายแร่หายาก
และยังมีหินพิเศษบางก้อนที่รอดพ้นจากการถูกนิ้วของลู่เซิ่งบดขยี้เมื่อครู่นี้โดยไม่แตกสลาย
“ทนรับนิ้วฉันได้โดยไม่แตก ต้องเป็นของดีแน่”
ลู่เซิ่งโบกมือใหญ่
พลังจิตวิญญาณแผ่ขยายออกไปราวกับแหจับปลาขนาดมหึมาที่ทอดปกคลุมทั่วทั้งผืนดาว