ตอนที่ 355 พวกเรามาเรียนแมวร้องด้วยกันเถอะ

ตอนที่ 355 พวกเรามาเรียนแมวร้องด้วยกันเถอะ

ปลายนิ้วของเหอหวันอิ๋งเย็นเล็กน้อย สั่นระริกเบา ๆ ด้วยความประหม่า ทาบลงบนไหล่ของลู่เซิ่งอย่างช้า ๆ

ช่วงแรก การเคลื่อนไหวยังเงอะงะ น้ำหนักมือยังไม่คงที่

เพราะช่วงนี้งานยุ่งเกินไป ไม่ได้ปรนนิบัติลู่เซิ่งมานานมากแล้ว

แต่ในฐานะอดีตนักนวดอาชีพ ความทรงจำของกล้ามเนื้อก็ตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อมีเสียงครางเบา ๆ ด้วยความผ่อนคลายเล็ดลอดออกมาจากโพรงจมูกของลู่เซิ่ง ราวกับได้รับรางวัลที่มองไม่เห็น เส้นประสาทที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที

จังหวะนิ้วของเหอหวันอิ๋งก็ยิ่งคล่องแคล่วขึ้น

สองมือที่อ่อนนุ่มเคลื่อนผ่านชุดนอนผ้าไหม ลากไล้ไปตามบ่า คอ และแผ่นหลังของลู่เซิ่ง

น้ำหนักมือซึมซาบเข้าสู่กล้ามเนื้อ ไม่หนักไม่เบา กำลังดี

ลู่เซิ่งหลับตา หายใจสม่ำเสมอ