เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 136 ถ้างั้นก็พยายามแข็งแกร่งขึ้น เพื่อไปปกป้องเธอ
วินาทีต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลไป๋
เมื่อลู่เซิ่งพาลู่เสวี่ยเหยามาปรากฏตัวที่หน้าประตูวิลล่าซึ่งหรูหราดั่งปราสาท ทว่ากลับดูอ้างว้างเหน็บหนาว
ไป๋เสวี่ยที่มาเปิดประตูก็ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า
ทันทีที่เธอเห็นลู่เซิ่งก็ราวกับได้พบที่พึ่งพิง ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป เธอโผเข้ากอดลู่เซิ่งแล้วร้องไห้โฮออกมา
“พี่ลู่เซิ่ง... ฮือ ๆ... ฉันกลัวเหลือเกิน...”
ลู่เซิ่งลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ พร้อมปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ลู่เสวี่ยเหยาที่อยู่ด้านข้างทอดสายตาเย็นชาลงบนร่างของทั้งสองคนที่กอดกันแน่น
เธอพิจารณาไป๋เสวี่ยอย่างเงียบเชียบ สายตาไล่ตั้งแต่ใบหูที่แดงก่ำจากการร้องไห้ เลื่อนผ่านลำคอระหง
และหยุดลงที่ส่วนโค้งเว้าอันน่าทึ่งซึ่งแนบชิดอยู่ครึ่งวินาที