กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 57 สายตาที่พี่ไป๋เสวี่ยมองลู่เซิ่ง กตัญญูยิ่งกว่าตอนฉันมองพ่อเสียอีก
“ตุ้บ!”
พร้อมกับความรู้สึกบิดเบี้ยวของพื้นที่ที่น่าสะอิดสะเอียน รอยแยกก็ถูกฉีกออกกลางอากาศอย่างหยาบคาย ร่างสองร่างร่วงหล่นลงมาอย่างทุลักทุเลราวกับถูกดีดออกมา
“โอ๊ย!”
เสียงร้องดังขึ้น จางต้าเป้ารู้สึกเหมือนภูเขาลูกเล็กล่วงหล่นลงมาจากฟ้า เขาถูกทับจนตาลาย กลายเป็นเบาะเนื้อรูปคนล้มหน้าคะมำลงกับพื้นอย่างจัง
“เอ๊ะ?! นั่น นั่นลู่เซิ่ง... แล้วก็พี่ไป๋เสวี่ย!”