ตอนที่ 36 ให้กระสุนบินสักพัก

ตอนที่ 36 ให้กระสุนบินสักพัก

“ลงมือ!” คำสั่งถูกถ่ายทอดลงมา จางต้าเป้าสูดลมหายใจลึก ถอดหมวกไอ้โม่งตาข่ายสีแดงออกด้วยความขุ่นเคือง

เปลี่ยนมาสวมหน้ากากอนามัยและผ้ากันเปื้อนแทน เข็นรถลากที่เต็มไปด้วย ‘เสบียง’ เดินหันไปมองข้างหลังเป็นระยะมุ่งหน้าไปยังร้านค้าเป้าหมาย

แผ่นหลังของเขาดูอ้างว้าง ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวราวกับวีรบุรุษผู้ไม่หวนกลับ

ขณะเดียวกัน ที่ชั้นใต้ดินของร้านค้า

ภายในห้องลับอันมืดมิดและชื้นแฉะที่ถูกขุดขึ้นมาด้วยฝีมือมนุษย์ มีเสียงสะอื้นของเด็กสาวดังขึ้นมาเป็นระยะ

เด็กสาวหกคนถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กที่มือและเท้า ห้าคนในนั้นถูกความหวาดกลัวครอบงำไปนานแล้ว พวกเธอขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง ตัวสั่นเทา