เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
กู้หว่านได้ยินคำชมของหวังอวี้ฟาง รอยยิ้มบนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะหวานหยดย้อยยิ่งขึ้น แม้แต่น้ำเสียงก็ยังเจือไปด้วยรอยยิ้ม “อาสะใภ้ ฉันรู้ตัวดีว่าฉันหน้าตาดี แล้วก็รู้ด้วยว่าพวกคุณทุกคนชอบฉันมาก เรื่องพวกนี้ ฉันรู้อยู่เต็มอกเลยล่ะ”
“แต่ถ้าคุณยังชมฉันแบบนี้อีกล่ะก็ ฉันคงจะลอยจนหาทิศเหนือไม่เจอแล้ว!”
ไม่คิดว่าหวังอวี้ฟางกลับยื่นมือไปดึงมือทั้งสองข้างของกู้หว่านไว้ ตบเบา ๆ บนหลังมือของเธอ “ไม่เป็นไร เธอน่ะ ลอยไปเถอะ อาสะใภ้น่ะ ชอบดูท่าทางลอยละล่องของเธอแบบนี้แหละ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของกู้หว่านก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเบา ๆ
จากนั้น เธอก็เข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา “ไม่ปิดบังคุณหรอกนะอาสะใภ้ ความจริงในใจฉันก็กำลังคิดเรื่องหนึ่งอยู่ นั่นก็คืออยากจะจ้างเสี่ยวเยว่มาทำงานที่โรงงานอาหารของเรา แต่ว่านะ...”