กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
โม่เป่ยเซินสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความรักของภรรยา มุมปากของเขาก็ยกย่องขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
เขารับถ้วยชามาจิบเบา ๆ สองสามอึก จากนั้นก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะน้ำชา แล้วดึงกู้หว่านมานั่งตรงหน้าตัวเอง “เอาล่ะ เลิกยุ่งได้แล้ว ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”
กู้หว่านมองเขาด้วยสีหน้าจนใจ “ตาจะกลายเป็นขอบตาแพนด้าอยู่แล้ว นี่ยังเรียกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ?”
โม่เป่ยเซินมองท่าทางเบิกตาโตที่เต็มไปด้วยความจนใจของเธอ ก็รู้สึกว่าน่ารักมาก
เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้มขาวอมชมพูของเธอเบา ๆ “ขอบตาแพนด้าก็ขอบตาแพนด้าสิ แค่คุณไม่รังเกียจก็พอ”