กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“มีด้วยเหรอ”
โม่เป่ยเซินมองเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ที่ผมคิดอยู่มันเป็นเรื่องดีชัด ๆ อาหว่าน คุณคิดลึกไปเองต่างหาก จะมาโทษผมได้ยังไงล่ะ”
ให้ตายเถอะ!
หมอนี่......
กู้หว่านอดไม่ได้ที่จะมองค้อนเขาแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างหงุดหงิด “คุณพอเถอะ! คุณเป็นคนยังไง ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าในใจคุณกำลังคิดเรื่องไม่ดีอะไรอยู่”
คิดว่าเธอฟังความหมายแฝงในคำพูดของเขาไม่ออกจริง ๆ หรือไง
โม่เป่ยเซินได้ยินแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมา
เขายื่นมือไปหยิกแก้มกู้หว่านเบา ๆ จากนั้นก็ปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เอาล่ะ ไม่แกล้งคุณแล้ว อาหว่าน พรุ่งนี้ผมคงไปอยู่เป็นเพื่อนคุณกับลูก ๆ ไม่ได้แล้วนะ ซูจื้อหย่งมาถึงแล้ว ผมต้องไปดูสถานการณ์สักหน่อย”