กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
โม่เป่ยเซินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาที่จ้องมองกู้หว่านเต็มไปด้วยความตามใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ “อืม อาหว่านพื้นฐานร่างกายดี พักผ่อนคืนหนึ่ง ก็ฟื้นตัวเกือบเป็นปกติแล้วล่ะ”
“กลับไปก็ดี อยู่ที่บ้าน ทำของอร่อยให้เธอ ก็สะดวกกว่าด้วย”
กู้หว่านรีบพูดสนับสนุน “เห็นไหมล่ะ แม้แต่อาเซินก็ยังพูดแบบนี้เลย แสดงว่าไม่มีปัญหาอะไรหรอก เขาเป็นคนที่ห่วงใยสุขภาพของฉันที่สุดเลยนะ ไม่มีทางมาหลอกพี่หรอกน่า”
พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปจับข้อมือของพี่ชายตนแล้วเขย่าเบา ๆ
กู้เจ๋อชวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้น “เอาเถอะ ในเมื่อเธอรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว งั้นพรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านแล้วกัน!”