ตอนที่ 0144

ทว่า——

กู้หว่านคาดไม่ถึงเลยว่า ทันทีที่เธอพูดจบ โม่เป่ยเซินก็ร้องไห้ออกมา!

หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของเธอทีละหยด

น้ำตาร้อนผ่าว ไหลรินออกจากดวงตาของชายหนุ่มแบบนั้น

“อาเซิน คุณ...”

กู้หว่านอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอสบกับดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงและปวดใจของชายหนุ่ม เธอก็พบว่าคำพูดมากมายกลับจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก

พอดีกับช่วงเวลานั้น——

ความเจ็บปวดจากหน้าท้องก็แล่นริ้วเข้ามาอีก

เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส!

โม่เป่ยเซินเห็นดังนั้น ก็รีบก้มลงจูบใบหน้าของเธอ พลางจูบพลางพูด “อาหว่าน ผมแค่สงสารเธอ เพราะงั้นเธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นได้ไหม”