ตอนที่ 0087

กู้หว่านไม่คิดเลยว่าโม่เป่ยเซินจะเกิดอยากกินสตรอว์เบอร์รีขึ้นมากะทันหันในเวลานี้

เธอชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็อมยิ้มพูดกับเขา “แต่คุณแปรงฟันไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าจะกินสตรอว์เบอร์รีตอนนี้ เดี๋ยวคุณก็ต้องไปแปรงฟันใหม่อีกรอบนะ”

“ผมก็จะกิน!”

โม่เป่ยเซินตอบกลับด้วยคำพูดสองแง่สองง่าม

สิ้นเสียง ริมฝีปากบางของเขาก็ขบเม้มเข้าที่ติ่งหูสีชมพูระเรื่อของกู้หว่านในพริบตา

เวรเอ๊ย!

ผู้ชายคนนี้ถึงกับยอมยั่วยวนเธอเพื่อจะได้กินสตรอว์เบอร์รีเชียวหรือ?!

กู้หว่านลอบกลืนน้ำลาย ในพริบตานั้น ติ่งหูของเธอก็คล้ายกับมีมดเป็นร้อยเป็นพันตัวกำลังรุมกัดแทะ ทั้งคันทั้งชา

โม่เป่ยเซินยกมุมปาก ก้มหน้ามองคนใต้ร่าง แววตาพลันเข้มขึ้น

ลูกกระเดือกก็กลิ้งขึ้นลงอย่างแรง