กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เธอใช้สองแขนโอบเอวแกร่งกำยำของชายหนุ่ม แนบแก้มของตัวเองเข้ากับแผงอกของเขา พึมพำเสียงแผ่ว “ขอโทษนะ ทำให้พวกคุณต้องเป็นห่วงฉันอีกแล้ว!”
หยุดไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดต่อด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ความจริง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้มักจะรู้สึกง่วงนอนอย่างไม่มีสาเหตุ เหมือนนอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ ขอแค่ได้นั่งลง ความง่วงก็จะมาเยือนทันทีเลย”
กู้หว่านพูดพลางถอนหายใจอย่างจนใจ
เมื่อก่อนเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้เลย เมื่อก่อนต่อให้เธอจะขี้เซาแค่ไหน ก็ไม่เหมือนตอนนี้ ที่วันทั้งวันง่วงนอนอยู่ตลอด
ความรู้สึกแบบนั้น ราวกับถูกปีศาจสูบเลือดสูบวิญญาณไปก็ไม่ปาน ทั้งร่างดูง่วงเหงาหาวนอน ไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย!