กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เมื่อกู้ชีเห็นกู้เจ๋ออี้ร้องไห้ ก็รีบล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าสะอาด ๆ ออกมาซับคราบน้ำตาบนใบหน้าของเขา “คุณผู้หญิงท่านนั้นตอนนี้มีธุระต้องไปจัดการ คุณชายน้อย ถ้าคุณชอบเธอมากขนาดนั้น วันหลังค่อยไปหาเธอที่บ้านของเธอก็ได้นี่ครับ”
“อืม”
กู้เจ๋ออี้ตอบรับเสียงแผ่วเบา อารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก
เขารู้สึกว่าในวินาทีที่พี่สาวคนสวยจากไป หัวใจของเขาก็กลายเป็นว่างเปล่า ทำอย่างไรก็รู้สึกไม่เบิกบานใจขึ้นมาเลย
ตอนนั้นเองจู่ ๆ กู้จิ่วก็ขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถามกู้ชี “กู้ชี ที่เซิ่งจิงดูเหมือนว่าจะมีตระกูลโม่แค่ตระกูลเดียวใช่ไหม”
เพราะฉะนั้น ผู้ชายเมื่อกี้ก็คือ... โม่เป่ยเซินงั้นหรือ
“ใช่แล้ว...”
กู้ชีก็ถึงกับชะงักไปในทันที เฉกเช่นเดียวกับกู้จิ่ว ภายในดวงตาของทั้งสองล้วนฉายแววประหลาดใจออกมา