ตอนที่ 0012

“ฉันขอไม่มากหรอก พวกเขาแค่ต้องให้เงินฉัน...”

พูดถึงตรงนี้ กู้หว่านก็ขมวดคิ้วอย่างลำบากใจและรู้สึกลังเลเล็กน้อย ทว่าหางตากลับกวาดมองเหอชุ่ยเฟินกับกู้เจี้ยนเซ่อที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง ประกายเย็นชาพาดผ่านนัยน์ตา ก่อนจะเอ่ยประโยคครึ่งหลังให้สมบูรณ์ “เงินสองหมื่นหยวนก็พอแล้ว!”

“...”

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างเบิกตากว้างโดยไม่ได้นัดหมาย แต่ละคนแทบจะตาถลนหลุดลงมาอยู่บนพื้น

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะปรับจังหวะการหายใจ ก็ได้ยินประโยคหนึ่งดังขึ้นมาอีก...

“คุณอาคุณป้าคะ พวกท่านก็คิดว่าเงินสองหมื่นหยวนมันน้อยไปใช่ไหมคะ!”

กู้หว่านมองทุกคนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเล เธอกะพริบตาปริบ ๆ หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตาเริ่มมีมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว