ตอนที่ 0005

กู้หว่านจำไม่ได้เลยว่าตัวเองหลับไปได้อย่างไรในคืนนี้

คลับคล้ายคลับคลาว่าก่อนจะสลบไป เธอได้ขบกัดกระดูกไหปลาร้าของชายหนุ่มแล้วพึมพำออกไปประโยคหนึ่งว่า “ไอ้สารเลว... ไอ้ผู้ชายเฮงซวย... ฉันจะขอคืนสินค้า...” จากนั้นก็สลบไสลไปโดยสมบูรณ์

แม้แต่ชื่อของชายหนุ่มก็ยังไม่ทันได้ถาม

จนกระทั่งโม่เป่ยเซินอุ้มเธอกลับมาที่โรงแรมในเมืองจิ่น เธอถึงได้ตื่นขึ้นมาแวบหนึ่ง

แม้จะตื่นมาแค่หนึ่งหรือสองนาที แถมยังง่วงจนลืมตาได้แค่รอยแยกเล็ก ๆ แต่กู้หว่านก็พอจะรู้ว่าตัวเองถูกชายหนุ่มพาออกจากหุบเขามายังที่พักของเขาแล้ว และเธอก็ได้รู้ชื่อของเขาแล้วด้วยว่า—โม่เป่ยเซิน!

เขาคือผู้ชายที่เธอจดจำได้แม่นยำที่สุดและอยากจะนอนด้วยมากที่สุดตอนที่อ่านนิยายเล่มนั้น...

เพียงแต่ตอนนั้นกู้หว่านยังไม่ทันจะได้ตรวจสอบความถูกต้องของชื่อกับชายหนุ่ม เธอก็ได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาเอ่ยขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือว่า “หลับให้สบายเถอะ!” แล้วเธอก็หลับไปอีกครั้ง

......

วันรุ่งขึ้น

กู้หว่านสะดุ้งตื่นเพราะความหิว