กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 266 หลงตัวเองว่าหน้าตาดีพอจะอวดใครได้...
ลู่เจิ้งถิงไม่ได้หักหน้าท่านปู่ลู่ต่อหน้าธารกำนัลจริงๆ
แต่ตลอดทั้งงานเขาก็ไม่ได้พูดกับเยว่ซานก่อนเลยแม้แต่ประโยคเดียว
เขาทำหน้าดำคร่ำเครียดคีบอาหารกินด้วยท่าทีนิ่งเฉย
ท่านปู่ลู่กับลู่เจิ้งชิงและคนอื่นๆ จึงทำได้เพียงเป็นฝ่ายชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด
เมื่อเป็นเช่นนี้ ลู่เชียนที่เดิมทีคิดจะฟ้องอาเล็กของเธอ จึงหาจังหวะสอดปากพูดไม่ได้เลย
กว่างานเลี้ยงครอบครัวจะจบลงอย่างยากลำบาก เยว่ซานก็เสนอตัวขอเอ่ยลากลับบ้านก่อนเวลา
ท่านปู่ลู่มองลูกชายพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “เจิ้งถิง แกก็ขับรถไปส่งเสี่ยวซานเสียหน่อยสิ”
บนโต๊ะอาหารทั้งสองไม่มีการพูดคุยกัน พอไปอยู่บนรถซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว ก็คงไม่ถึงกับไม่พูดอะไรกันเลยสักคำกระมัง
ครั้งนี้ลู่เจิ้งถิงยอมเปิดปากพูดแล้ว ทว่าพูดเพียงสองคำสั้นๆ “ไปสิ”