กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 440 ผ้าปูที่นอนพังหมดแล้ว...
นอกหน้าต่างรัตติกาลมืดมิดดั่งน้ำหมึก ทว่าภายในห้องกลับงดงามอ่อนหวานดั่งฤดูใบไม้ผลิ
ท้องฟ้าพลันเทฝนลงมาอย่างหนัก
สายฟ้าสว่างวาบดั่งแสงขาวฟาดฟันทะลุชั้นเมฆลงมาเป็นระลอก
ทุกคราล้วนฟาดฟันตรงจุดสำคัญ ลึกล้ำถึงแก่นแท้ ก่อนจะถอนตัวออกอย่างรวดเร็ว
โบยตีจนชั้นเมฆหลั่งน้ำฝนพร่างพรู สั่นสะท้านระรัวราวกับวิญญาณหลุดลอย