ตอนที่ 123 อื้อ...

ตอนที่ 123 อื้อ...

หลิวอวี้โจวจูงมือเมิ่งเจินกลับมาถึงบ้าน

เมื่อวางกับข้าวในมือลง สิ่งแรกที่เขาทำคือจับฝ่ามือของภรรยาขึ้นมาดู

เห็นเพียงรอยแดงเป็นทางยาวพาดผ่านฝ่ามือขาวเนียน ความแตกต่างอย่างสุดขั้วระหว่างสีแดงและขาวทำให้ดูน่าตกใจไม่น้อย

“เจ็บไหม?” ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววแดงก่ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความปวดร้าว

เมิ่งเจินกะพริบตาปริบ ๆ แล้วส่ายหน้าอย่างว่าง่าย

แถมยังหันไปปลอบใจเขาแทน “เดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ คุณกลับไปทำงานเถอะ เที่ยงนี้ค่อยกลับมากินข้าวที่บ้านก็พอ”

หลิวอวี้โจวปรายตามองกองกับข้าวบนพื้น แล้วก็ยังไม่ค่อยวางใจ

พอเขาไป ภรรยาก็คงต้องลงมือจัดการแน่