กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 312 ลูกทรพีคนนี้!
ห้องสอบสวน
เจิ้งลิลี่ย่อมรู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องเลวร้ายอะไรไป แต่หนึ่งคือไม่มีพยานบุคคล สองคือไม่ได้ถูกจับได้คาหนังคาเขา ขอแค่เธอยืนกรานไม่ยอมรับ
ต่อให้เป็นตำรวจก็ทำอะไรเธอไม่ได้
ดังนั้นเธอจึงมีสีหน้าเรียบเฉย ก้มหน้าแคะเล็บตัวเองอย่างสบายอารมณ์
เมื่อเห็นหนังกำพร้าตรงง่ามนิ้ว ก็ยังใช้ปากกัดดึงออกมา แล้วถ่มน้ำลาย “ถุย” ใส่กลางอากาศ
ท่าทางนั้นช่างกำแหงอวดดีเสียเหลือเกิน
ตอนที่ตำรวจที่ออกไปหยิบหลักฐานกลับเข้ามาในห้องสอบสวน ภาพที่เห็นก็คือฉากนี้แหละ
“หึหึ คิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองหรือไง ทำตัวสบายเชียวนะ”
ตำรวจที่เดินเข้ามาลากเก้าอี้นั่งลง น้ำเสียงแฝงความประชดประชัน