ตอนที่ 2 ช่วยคน

ตอนที่ 2 ช่วยคน

ปัญญาชนหญิงที่มีความกล้าหน่อยเรียกเขาไว้

“หัวหน้าหลิว นี่คือผักดองที่ฉันทำเอง ขอบคุณพวกคุณที่ลงแรงสร้างเขื่อน”

สิ้นเสียง แก้มของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เธอก้มลงหิ้วตะกร้าบนพื้นขึ้นมาส่งให้ตรงหน้าเขา แต่สายตากลับกล้ามองแค่เพียงพื้นดินเท่านั้น

หลิวอวี้โจวไม่ยื่นมือไปรับตะกร้าและไม่เงยหน้าขึ้น เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดช้อนในมืออย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยว่า

“ไม่ต้องขอบคุณ มันเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ผมแพ้อาหารหมักดอง คุณเอาไปให้สหายคนอื่นเถอะ”

น้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหิน ความหมายของการปฏิเสธชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร

ตะกร้าในมือของปัญญาชนหญิงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับจะลุกไหม้