ตอนที่ 437 ที่แท้ความเศร้าของนายมันยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

ตอนที่ 437 ที่แท้ความเศร้าของนายมันยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

บนถนนที่ขับรถกลับบ้านเกิดอย่างกะทันหัน จิตวิญญาณของลู่ก่วนดูเหม่อลอยไปบ้าง

เขาไม่ได้เป็นเพราะเศร้าโศกเกินไปจนต้องสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเอง

แต่กลับรู้สึกถึงความสะท้อนใจระลอกหนึ่งที่เอ่อล้นขึ้นมาในใจอย่างไม่มีสาเหตุ

เขาอดทอดถอนใจไม่ได้

เรื่องราวในโลกล้วนอนิจจัง เรื่องราววกวนพันกัน

ในความทรงจำของเขา ปู่คนนี้ของตัวเองใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยอิสระเสรีมาโดยตลอด

ทุกวันเอาแต่อยู่ในชนบทที่บ้านเกิด ไม่ชอบดื่มสุราสีขาวสักหน่อย ก็สูบยาสูบสักนิด

อีกทั้งยังเป็นกล้องยาสูบแบบโบราณพรรค์นั้นอีกด้วย

ตอนนี้ ลู่ก่วนหวนนึกถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนเด็กที่อยู่ร่วมกับปู่