กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ข้าจะส่งพวกเจ้าไปเอง ไม่ต้องขอบคุณ!
ความเงียบสงัดเริ่มแผ่คลุมไปทั่วทั้งสนามรบ
เสียงตะโกนฆ่าฟันที่ก่อนหน้านี้ดังสนั่นฟ้า ในชั่วขณะนี้ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง ทุกคนต่างอ้าปากค้างพูดไม่ออก
“นี่มัน……เป็นไปได้ยังไง?”
“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
ทุกคนพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ภาพการฟันดาบของหัวหน้าค่ายตาเดียวยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคน
ดาบอันทรงพลังของเขาฟันลงบนหน้าผากของเว่ยฮั่นอย่างดุร้าย ทุกคนคิดโดยอัตโนมัติว่าชายคนนี้จะต้องถูกฟันเป็นสองท่อนแน่ๆ
แต่พร้อมกับเสียงระฆังทองดังกึกก้อง!
เว่ยฮั่นกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ที่หัวคิ้วยังผ่านแววดูแคลนวูบหนึ่ง