กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 ให้ปลาไม่สู้สอนให้จับปลา!
ขึ้นสามสิบตรุษจีน มาถึงอย่างเงียบๆ!
ชาวอำเภอชิงซานประดับโคมไฟและธง แสดงความรื่นเริงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
ร้านยาก็ใจดีให้หยุดหลายวัน อนุญาตให้ลูกมือและผู้ฝึกหัดกลับบ้านไปฉลองกับครอบครัว มีแต่เว่ยฮั่นที่งุนงงไม่รู้จะไปไหน เพราะเขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน!
นี่เป็นปีใหม่ครั้งแรกหลังจากข้ามมิติมา
อนาคตอาจจะต้องฉลองปีใหม่อีกนับล้านครั้ง
แต่เว่ยฮั่นกลับหาคนที่จะฉลองปีใหม่ด้วยไม่ได้เลยในอำเภอชิงซานอันใหญ่โตและเจริญรุ่งเรืองนี้ รู้สึกเหงาเหมือนคลื่นซัดเข้ามาเป็นระลอก อาจจะท่วมท้นหัวใจเขาได้ทุกเมื่อ
“ดูเหมือนความสามารถในการรับมือทางจิตใจของข้ายังอ่อนแอเกินไป!”