บทที่ 85: ค่ายกลสังหาร·มังกรอสรพิษผงาดพสุธา สิงหยวน? วานรใจ!

บทที่ 85: ค่ายกลสังหาร·มังกรอสรพิษผงาดพสุธา สิงหยวน? วานรใจ!

เจียงอี๋ยกมือขึ้น ราวกับกำลังดึงม่าน ปลายนิ้วเรียวยาวกระชากห้วงสุญญะที่หยุดนิ่ง ภาพม้วนของเซียนแม่ทัพแห่งสำนักเต๋าพลันแตกกระจาย จมหายลงในทะเลคัมภีร์กระดาษขาวท่ามกลางเสียงฝนพรำ

เสากระบี่สีเงินขาวสูงสิบจ้างร่วงหล่นลงมา จันทร์ไพบูลย์แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่ยาวสามฉื่อ ตัวกระบี่ขาวราวหิมะยิ่งกว่ากระดาษ ทันทีที่ตกลงในมือเจียงอี๋ มันก็ฟาดฟันม่านน้ำปราณกระบี่ยาวเก้าฉื่อเก้าชุ่นออกมา อานุภาพสังหารแผ่เต็มท้องทุ่ง พุ่งตรงเข้าใส่ลู่เฉินผู้ถือธงค่ายกลขนาดใหญ่

“แดนแรกแห่งมรรคากระบี่ขั้นสมบูรณ์?”

แววตาของลู่เฉินสั่นไหว ธงค่ายกลขนาดใหญ่ปักทะลุพื้นกระดาษ เพียงขยับมือ ค่ายกลสังหารก็พลันก่อตัวขึ้นโดยมีตัวเขาเป็นศูนย์กลาง ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ ลมปราณแข็งกร้าวโหมกระหน่ำ สายฟ้าส่องวาบขึ้นลง ขณะเดียวกันลำแสงสีทองสายแล้วสายเล่าก็ร่วงลงจากธงค่ายกล ก่อนก่อรูปเป็นกระบี่ดุจมีกระบี่เหินนับไม่ถ้วน พันเกี่ยวกับสายลมและสายฟ้า เข้าปะทะกับม่านน้ำปราณกระบี่