บทที่ 77: โลหิตมหาปราชญ์ฟื้นคืน ดวงอาทิตย์แขวนสูงควรส่องสว่างแก่ข้าเพียงผู้เดียว!

บทที่ 77: โลหิตมหาปราชญ์ฟื้นคืน ดวงอาทิตย์แขวนสูงควรส่องสว่างแก่ข้าเพียงผู้เดียว!

ขนปีกสีทองทั่วร่างของเผิงสวรรค์น้อยสูญสิ้นประกาย ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ บางแห่งถึงกับแหว่งหลุดเป็นหย่อม ๆ ผิวกายเหี่ยวย่น เหงื่อไหลย้อยจากรักแร้ ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่วร่าง ยามนี้เขากำลังกระพือปีกอยู่กลางอากาศ ขณะเดียวกันคัมภีร์กระบี่สามปฐมในกายก็โคจร โดยยอมแลกด้วยตบะปราณปฐมที่ลดลง เพื่อสมานบาดแผลซึ่งเพิ่งถูกเจียงอี๋ซัดใส่

อวี่ซ่าจ้องเจียงอี๋ด้วยดวงตาเปี่ยมความเคียดแค้น เขาเป็นคนทะเยอทะยาน หมายผลักดันทุกสิ่งไปตลอดทาง ทว่ากลับมาพ่ายแพ้ยับเยินต่อหน้าเจียงอี๋ แรงกระทบกระเทือนครั้งนี้หนักหน่วงจนแทบอยากฉีกเอ็นเลาะกระดูกและขย้ำเนื้ออีกฝ่ายกินเสีย

“ซือเช่อ เจ้ายังจะออมมือไว้ทำไม! จงปลุกสายเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งบรรพชนให้ฟื้นคืนเสีย ต่อให้ต้องสูญเสียพรสวรรค์ ข้าก็จะฟันเจ้าคนบ้าคลั่งให้สิ้นใต้ปีกทอง!”