กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 60: เหล่าผู้มีขนมีเขา ผู้ถือกำเนิดจากความชื้นและฟองไข่ แม้เป็นสัตว์ปีกหรือเดรัจฉานก็ยังไม่เลือกสั่งสอน!
“นั่นคือ?”
เจียงอี๋มองเห็นร่างคุ้นตาร่างหนึ่งในตำหนักชิ่งเวย
เผิงทองทั่วร่างยังมีบาดแผลน่าสะพรึงกลัว ลูกธนูทะลวงผ่านบาดแผลซึ่งเพิ่งสมานได้อย่างหวุดหวิด ขนปีกทั่วร่างราวกับกระบี่ขึ้นสนิมทีละเล่ม มิได้เปล่งประกายคมกล้าเช่นเดิมอีกต่อไป
ยามนี้เผิงทองถูกเผิงสวรรค์ผู้หนึ่งซึ่งเปี่ยมชีวิตชีวาซัดจนร่วงลงพื้น อีกฝ่ายสะบัดขนกระบี่ออกมา ปักทะลวงปีกทั้งสองข้างของเผิงทอง เลือดสดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย สภาพน่าเวทนายิ่ง ทว่ากลับไม่กล้าลุกขึ้นต่อต้าน
“พี่ ข้าหมดแรงไปแล้วในตอนนั้น...”
ขนกระบี่สายหนึ่งเฉือนขนทองบนศีรษะของเผิงทองหลุดออก ก่อนปักตรึงอยู่บนแผ่นอิฐสีขาวของตำหนักชิ่งเวย ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
“ยังกล้าแก้ตัวอีก!” เผิงสวรรค์น้อยตวาด “ขยะชัด ๆ เจ้าได้ทำให้โลหิตศักดิ์สิทธิ์ของบรรพชนต้องมัวหมอง! การต่อสู้กับผู้ที่อยู่ในขอบเขตเดียวกันแท้ ๆ กลับถูกคนยิงร่วงด้วยธนูดอกเดียวจนบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย!”
“เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!”