บทที่ 52: กิ่งผงาดท้าหิมะ ผู้บำเพ็ญกระบี่สายบริสุทธิ์แห่งตระกูลจงหลี ไม่พึ่งพาไข่มณี ชำระคราบโลกีย์จนหมดสิ้น

บทที่ 52: กิ่งผงาดท้าหิมะ ผู้บำเพ็ญกระบี่สายบริสุทธิ์แห่งตระกูลจงหลี ไม่พึ่งพาไข่มณี ชำระคราบโลกีย์จนหมดสิ้น

“ซ่างอี๋ มีผู้ท้าทายเจ้า ผู้ท้าทายมีนามว่าจิ่วหมิ่ง” เสียงมรรคาดังขึ้นบนแท่นกิเลน

หืม? จิ่วหมิ่ง... นั่นไม่ใช่เสี่ยวหลงเปาหรอกหรือ?

เจียงอี๋ขมวดคิ้ว นางมาทำอะไรที่นี่ ขัดขวางข้าหรือ? ไม่สิ คงมาใช้หนี้พนัน มหาโอสถบำรุงจิตหนึ่งต้น

เจียงอี๋จึงรับคำท้าทาย หญิงสาวร่างเล็กผู้มีท่าทางน่ารักพลันปรากฏตัวบนแท่นกิเลนทองชาด

“ซ่างอี๋ อย่าไปต่อเลย เบื้องหน้ามีคนขวางทางอยู่ ตระกูลจงหลีส่งยอดฝีมือผู้หนึ่งลงสนาม ถึงกับยอมลดตัว ‘ถามผู้ต่ำต้อยกว่า’ และจงใจพ่ายแพ้แก่ผู้มีอันดับกว่าสี่พัน เพื่อสับเปลี่ยนตำแหน่ง”

“ขุมอำนาจอื่นที่ถูกเจ้าฟันกิเลนเยาว์ร่วงลงมา ทั้งสำนักมรรคา ขุนนางผู้มีอำนาจ อ๋องเจ้าแคว้น และตระกูลใหญ่ต่างพากันเอาอย่าง ส่งคนมาทำเช่นเดียวกัน!” จีจิ่วหมิ่งหาได้เรียกเจียงอี๋ว่าเจ้าคนบ้านนอกเช่นเคยไม่ หากเรียกชื่อโดยตรง น้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง ใบหน้าเล็กพลันตึงขึ้น

“ข้ารู้” เจียงอี๋ตอบอย่างเฉยชา พร้อมปรายตามองเสี่ยวหลงเปาด้วยสายตาราวกับกำลังถามว่า ‘ข้าดูโง่มากหรือ?’

“เจ้ารู้แล้วยังทำเช่นนี้อีก หากขึ้นไปตอนนี้ก็เป็นเพียงขนมที่ใครจะบีบอย่างไรก็ได้ ถูกปั้นจนกลมแล้วกดจนแบน!” จีจิ่วหมิ่งเท้าสะเอว มือหนึ่งชี้ไปยังเจียงอี๋ พลางกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “เจ้าคนบ้านนอก เจ้าย่อมสู้พวกเขาไม่ได้!”