กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 34: เว่ยอ๋องแห่งต้าสุ่ย เจินจวินจิ้งอันผู้ปราบจลาจล วิถียุทธศาสตร์ วิชาหล่อเลี้ยงกระบี่ด้วยจิตวิญญาณแท้
“วีรบุรุษย่อมเห็นพ้องต้องกัน! เสี่ยวหลงเปา!”
เจียงอี๋ผงกศีรษะเล็กน้อย เลิกคิ้วกระบี่ขึ้นพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง
“เจ้าคนบ้านนอก เรียกผู้ใดว่าเสี่ยวหลงเปากัน?” จีจิ่วหมิ่งพองแก้มกลมขาวผ่อง ราวกับเสี่ยวหลงเปาที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ ๆ
“เมื่อได้พบกันย่อมนับเป็นวาสนา เจ้ามีนามว่าอะไร?” เจียงอี๋ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก รู้สึกว่าเด็กสาวผู้นี้ช่างน่าสนใจ ดวงตาสีทองคู่หนึ่งกวาดมองอาคารวังสวรรค์ ซึ่งมีทั้งหมดห้าชั้น แต่ละชั้นล้วนคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แม้แต่ที่นั่งพิเศษก็ยังเหลือเพียงที่เดียว~
“ก่อนถามชื่อผู้อื่น มิใช่ควรบอกนามของตนเองก่อนหรือ?” จีจิ่วหมิ่งเชิดอกขึ้น อวดแผงอกเพื่อชิงความได้เปรียบ
“ข้ามีนามว่าซ่างอี๋ ‘ซ่าง’ จากคำว่าสวรรค์เบื้องบน ‘อี๋’ จากคำว่าพิธีการ”
“ฟังแล้วไม่ไพเราะเท่าเจ้าคนบ้านนอกเลย!” จีจิ่วหมิ่งวิจารณ์