บทที่ 32: มหาปราชญ์อวี้เฉินหมิงเซียว พิธีใหญ่ตำหนักชิ่งเวยแห่งเขาเสี่ยวชิง พิภพหวงเหลียง

บทที่ 32: มหาปราชญ์อวี้เฉินหมิงเซียว พิธีใหญ่ตำหนักชิ่งเวยแห่งเขาเสี่ยวชิง พิภพหวงเหลียง

เจียงอี๋เก็บงำสีหน้า เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า เห็นดวงอาทิตย์เก้าดวงแขวนอยู่กลางนภา ลอยจมอยู่ในทะเลแสง นี่คือวัฏจักรปกติของการโคจรของดวงตะวันจันทราแห่งสวรรค์ฝูหลี ทว่าขณะนี้กลับมีดวงอาทิตย์ดวงที่สิบผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ส่องประกายเจิดจ้าราวกับสวรรค์เบื้องบนกำลังทอดพระเนตรลงมา

ดวงตาสีทองแปรเปลี่ยนเป็นภาพนานัปการ อีกทั้งยังได้รับการเกื้อหนุนจากฐานันดรภาวะเทวมนุษย์ และดวงอาทิตย์บนฟ้ายังไม่ปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย เจียงอี๋จึงมองเห็นความจริงเพียงเสี้ยวหนึ่ง—เส้นผมที่ห้อยตกลงมาเส้นหนึ่ง ทั่วทั้งเส้นประหนึ่งสร้างจากทองเซียนและวัตถุเทพ สามารถก่อกำเนิดและดับสูญหมื่นวิชา เหนือกว่ากระบี่เซียนเล่มหนึ่งเสียอีก ทั้งยังอัดแน่นด้วยปราณกระบี่ไร้สิ้นสุด

เพียงเส้นผมเส้นเดียวกลับทำให้เจียงอี๋เกิดความรู้สึกราวกับมดปลวกกำลังแหงนมองฟ้า ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก! หรือว่า...

เป็นดังที่คาดไว้ เสียงขานนามของสรรพเผ่าพันธุ์และสรรพชีวิตทั่วฟ้าดินก็ดังก้องไปทั่วจักรวาลอีกครั้ง:

“ขอสดุดี—