บทที่ 18: สายน้ำไม่แก่งแย่งชิงนำหน้า เมล็ดโพธิ์ โลหิตสรรพวิญญาณ เจินจวินซ่างหยางฝูอวี้

บทที่ 18: สายน้ำไม่แก่งแย่งชิงนำหน้า เมล็ดโพธิ์ โลหิตสรรพวิญญาณ เจินจวินซ่างหยางฝูอวี้

แดนวาสนาเขาปฐมภูมิ ทะเลสาบน้ำค้างหยก

ทะเลสาบน้ำค้างหยกมิได้กว้างใหญ่ เพียงกวาดตามองก็เห็นอีกฝั่งได้จนทั่ว

ผืนน้ำใสกระจ่างจนมองเห็นฝูงปลาว่ายอยู่ก้นทะเลสาบ คาบแสงอาทิตย์เอาไว้ ขณะที่ใบบัวซ้อนทับแผ่กว้าง ราวกับปักลวดลายผืนทะเลสาบทั้งแห่งให้กลายเป็นแพรต่วนสีเขียว

ดอกบัวเบ่งบานกระจัดกระจาย บ้างสีชมพูห่อหุ้มด้วยหมอกยามรุ่งสาง บ้างสีขาวแฝงแสงจันทร์ ต่างมิได้แก่งแย่งชิงดี เพียงผงกศีรษะเบา ๆ ท่ามกลางคลื่นมรกต ประหนึ่งสาวงามในภาพวาดโบราณที่ก้าวออกมา

ในศาลาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลสาบ สุยหยวนโย่วสวมอาภรณ์เต๋าสีดำขาวเรียบสะอาด นั่งขัดสมาธิเท้าเปล่าริมศาลา แช่เท้าลงในน้ำ สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน และแผ่กลิ่นอายแห่งมรรคากับสัจธรรมออกมาโดยธรรมชาติ