กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 15: พวกผู้มีขนมีเขา ขบวนเสด็จแห่งธรรมของเทวมนุษย์ชื่อซวี่
แสงจันทร์พร่าเลือนบนฟ้าพลันกระจ่างชัดขึ้น ราวกับผ้าคลุมสีขาวบริสุทธิ์ผืนหนึ่งกำลังพลิ้วไหวอยู่บนแท่นนอน
เจียงอี๋มองเห็นนางเซียนผู้มีรูปร่างอรชรหลายคนขี่แพแสงจันทร์ลงมา ราวกับนางเซียนฉางเอ๋อจากวังจันทรากว่างหาน ก่อนร่อนลงบนทะเลสาบเจินเซิ่ง ปลายเท้าหยกซึ่งมิได้สวมรองเท้าปักแตะผิวน้ำที่สะท้อนแสงระยิบระยับเบา ๆ
ทันใดนั้น เสียงดนตรีอันไพเราะก็ดังก้องขึ้นกลางท้องฟ้า คล้ายบทเพลงขุนเขาสายน้ำ ชวนให้ผู้คนจมดิ่งไปกับมันโดยไม่รู้ตัว
นางเซียนฉางเอ๋อทั้งสิบสองคนบนทะเลสาบต่างเผยท่วงท่าอันอ่อนช้อยแล้วร่ายรำอย่างงดงาม ชั่วพริบตาเดียว แสงระยิบระยับบนผิวน้ำก็ถูกม้วนย้อนขึ้น ร่างสีขาวบริสุทธิ์ทั้งสิบสองร่างสอดประสานและแยกจากกันท่ามกลางแสงจันทร์ ราวกับต้นดอกสาลี่ถูกสายลมพัดจนยุ่งเหยิง