กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 22 เสี่ยวปู้เหมือนกับพวกชายสารเลวไม่มีผิด
พอเอาอาหารแมวไปอุ่น กลิ่นหอมก็กระจายออกมาทันที
“เชี่ย เจ้าเสี่ยวปู้ แกถึงกับมาเอาขาถูขาฉันเลยเหรอ” ลู่เจิ้นเซวียนย่องยองปลื้มใจจนทำตัวไม่ถูก “แถมยังยอมให้ฉันลูบหัวอีก แกนี่มันเห็นแก่กินจริง ๆ!”
ขณะที่เขาเลียมือลูบหัวอย่างมีความสุข อุ้งเท้าของแมวน้อยก็วางลงบนท่อนแขนของเขา ดวงตาคู่สีฟ้าคู่นั้นเริ่มฉายแววดุร้ายขึ้นมาบ้างแล้ว
ลู่เจิ้นเซวียนไม่กล้าลูบต่อ รีบนำอาหารแมวที่อุ่นเสร็จแล้วออกมาเทลงในชามของเสี่ยวปู้
เสี่ยวปู้กินเสียงดังกรอบแกรบอย่างเอร็ดอร่อย