กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 815 หลิงซี, ซีหลิง
นางค่อย ๆ ย่อตัวลง ราวกับนักเดินทางที่เหนื่อยล้าได้กลับถึงบ้านเกิดในที่สุด หน้าผากแตะลงบนแผ่นศิลาจารึกอย่างแผ่วเบา ก่อนหลับตาลง
น้ำตาพลันรินไหลลงมาตามแก้มนางอย่างไร้สัญญาณ หยดลงบนฝุ่นบาง ๆ ที่จับอยู่ตรงฐานศิลาจารึก
ทุกคนหยุดมือ เงียบงันพลางมองภาพเบื้องหน้า
หลินเหวินเซียวถือแร่ก้อนหนึ่งซึ่งเพิ่งพบว่ามีไอปราณอบอวลอยู่ในมือ แต่กลับลืมเก็บมันไป
เสี่ยวจิ่วกอดผลึกแวววาวกองหนึ่งไว้ เบิกตากว้าง
หมิงเยว่กับหมิงเจวี๋ยกลั้นหายใจ
ในเวลานั้นเอง การกลายแปรก็พลันเกิดขึ้น