กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 791 เนื้องอกถูกทำลาย
ไป๋เวยยังคงไม่เห็นด้วย “เจ้าลืมไปหรือไม่ว่าเจ้าเคยถูกพวกมันกลืนเพลิงไปเสี้ยวหนึ่ง”
เพลิงบัวเขียวแห่งห้วงโกลาหลร้อนใจจนกระโดดโลดเต้นไปมา “ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกัน นี่คือร่างแท้ หากเจ้าไม่ยอมให้ข้าลงไปกลืนกินพวกมันให้หมด มันก็จะเติบโตขึ้นอีก ถึงตอนนั้นเจ้าฆ่าเท่าไรก็ฆ่าไม่หมด มีเพียงข้าเท่านั้นที่ทำให้มันสูญสิ้นไปอย่างสิ้นเชิงได้”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนใจและความมั่นใจของเพลิงบัวเขียว ไป๋เวยก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ตอนนี้เนื้องอกแตกออกแล้ว แต่ไม่แน่ว่ายังอาจมีเศษซากหลงเหลือ ให้เพลิงบัวเขียวจัดการกวาดล้างและชำระล้างเป็นขั้นตอนสุดท้าย ย่อมเหมาะสมที่สุด
“ช่างเถิด เจ้าไปได้ ระวังตัวด้วย” ในที่สุดนางก็ยอมอ่อนข้อ ปลายนิ้วสะบัดเบา ๆ