กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 785 แมลงกัดกร่อนห้วงมิติ
เมื่อเห็นหลานสาวจ้องมอง ต้วนเทียนเฉิงก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เขากระแอมสองครั้งก่อนตอบว่า “แค่ก ๆ... ท่านปู่ย่อมไม่ได้พาเจ้ามาเล่นกับพวกตัวกระจ้อยร่อยเหล่านี้หรอก ให้พวกเขาใช้ฝึกมือที่นี่พอดีแล้ว”
“ไปกันเถิด ท่านปู่จะพาเจ้าไปดูรังของพวกมัน ที่นั่นมีตัวใหญ่ ๆ ซึ่งเหมาะให้เจ้าขัดเกลาตน”
“เช่นนี้ค่อยสมกับที่พูดหน่อย”
สีหน้าของไป๋เวยผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางโยนสัตว์ประหลาดที่ยังดิ้นรนตัวนั้นทิ้งไปตามใจ จากนั้นดีดปลายนิ้ว สัตว์ประหลาดก็สลายเป็นเถ้าปลิวว่อน
นางหันไปกำชับสามตัวน้อยกับเหล่าศิษย์ว่า “พวกเจ้ารับมืออย่างระมัดระวังอยู่ที่นี่ คอยช่วยเหลือกัน พวกเราไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”