กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 776 ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย
ภายในโถงใหญ่ของประมุขสำนักเสวียนเทียน
ศิษย์ผู้รับหน้าที่เฝ้าโคมวิญญาณคนหนึ่งคลานแกมกลิ้งพรวดเข้ามา ใบหน้าซีดขาวดุจกระดาษ เขากล่าวเสียงสั่นจนพูดติดอ่างว่า “ปะ...ประมุข แย่แล้วขอรับ โคมวิญญาณของบรรพชนหลิงซวี...ของบรรพชนหลิงซวี...ดับแล้วขอรับ”
หลี่หยวน ประมุขสำนักเสวียนเทียนซึ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งประมุขเบื้องสูง ได้ยินข่าวนี้แล้วนิ้วมือที่จับที่วางแขนก็พลันกำแน่น เขาตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา ก่อนจะทรุดนั่งลงอย่างหมดแรง
ที่จริงในใจเขาไม่ได้ประหลาดใจมากนัก
เขาค่อย ๆ หลับตาลง มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่น ราวกับคาดการณ์ถึงวันนี้มานานแล้ว
จบสิ้นแล้ว
สำนักเสวียนเทียนจบสิ้นจริง ๆ แล้ว