กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 758 ศึกขั้นข้ามเคราะห์
ไป๋เวยไม่สนใจฟังเขาพูดให้จบเลย นางพลิกข้อมือ คันธนูตะวันคล้อยก็ปรากฏขึ้นในมืออีกครั้ง ปลายศรเย็นเยียบเล็งตรงไปยังเขาแล้ว
“สังหารเขา ข้าผู้เป็นประมุขใช้สองศร”
นางเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนถามว่า “เจ้าลองเดาดูสิว่า ข้าผู้เป็นประมุขต้องใช้กี่ศรถึงจะสังหารเจ้า?”
คำพูดที่เหลือของผู้บำเพ็ญเพียรผู้นั้นถูกกลืนลงคอไปจนหมด ปากที่อ้าค้างแข็งทื่อก่อนปิดลง เหงื่อเย็นเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงขมับในทันที
เขามองปลายศรที่เล็งศีรษะตน แสงเย็นเยียบวูบไหว ก่อนเหลือบมองศพศิษย์ร่วมสำนักบนพื้น
ความดิ้นรน ความอัปยศ ความหวาดกลัว…อารมณ์นานัปการฉายวาบผ่านใบหน้าเขาอย่างรวดเร็ว
ท้ายที่สุด สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดก็เอาชนะทุกสิ่ง