เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 754 หลอมโอสถขั้นเจ็ด
อย่างไรเสีย มันก็ชอบดอกไม้สวย ๆ กับก้อนหินระยิบระยับเป็นที่สุด
“เป็นความคิดที่ดี” ไป๋เสวี่ยกับเสี่ยวจิ่วเอ่ยเห็นพ้องพร้อมกัน
จากนั้นเจ้าตัวน้อยทั้งสามก็ลงมือทันที
เสี่ยวจิ่วกับอาจิ้งรับหน้าที่ไปกวาดเก็บดอกไม้สีสันสดใสที่สุดจากหลังเขา ทั้งยังค้นหาก้อนหินและผลึกแก้วแปลกประหลาดแต่เปล่งแสงหรือมีสีสันเจิดจ้า ซึ่งพวกเขาเก็บกลับมาจากการท่องเที่ยว
ส่วนไป๋เสวี่ยพุ่งพรวดเข้าไปในครัว
ครู่ต่อมา ในครัวก็มีเสียง “โครมคราม” ดังขึ้น พร้อมกลิ่นไหม้และเสียงอุทานของแม่นางน้อย “แย่แล้ว ไฟแรงเกินไป!”
“ทำไมแป้งก้อนนี้ถึงไม่ยอมฟังกันนะ”
“น้ำตาล…น้ำตาลวางไว้ที่ไหนเล่า?”
เมื่อไป๋เวยนึกขึ้นได้ในมิติชิงหลิงว่ายังมีเรื่องต้องกำชับหมิงเยว่ พอนางออกจากมิติชิงหลิง ก็ถูกภาพตรงหน้าทำให้ตะลึงงัน